HISTORIA


Początki
polskiego brydża

I

 
dea brydża porównawczego pojawiła się w Polsce w okresie międzywojennym. Na początku lat trzydziestych trafiła na nasz grunt wielka porcja nowinek teoretycznych, zapisowych i organizacyjnych będąca niejako echem pierwszego europejskiego tournee Culbertsona oraz jego, wspaniałej jak na owe czasy, ‘THE BLUE BOOK OF BRIDGE’. Zaczęto więc i u nas rozgrywać pierwsze turnieje par, próbowano grać mecze i wkrótce te pierwsze formy brydża sportowego zyskały sobie takie uznanie wśród graczy, że niezbędnym okazało się regularne przeprowadzanie tego rodzaju imprez. Głównym ich organizatorem był naczelny redaktor ówczesnego dwutygodnika „BRYDŻ” B. Stefanowski, a zawodom patronowały największe kluby brydżowe. Reprezentacje tych klubów walczyły między sobą w meczach czwórkowych, będących niejako pierwowzorem dzisiejszych rozgrywek drużynowych. Największą i najbardziej udaną imprezą międzywojennego dwudziestolecia stał się rozegrany w 1938 roku ogólnokrajowy turniej o mistrzostwo Polski.

Lata wojny i okupacji siłą rzeczy zahamowały dalszy rozwój brydża porównawczego, ale i po wyzwoleniu długo jeszcze przyszło czekać na odrodzenie, jako że aż do 1954 roku brydż nie był mile widziany przez władze komunistyczne. Dopiero fala przemian 1956 roku wzbudziła pierwsze nadzieje.  

W dniu 23 października 1956 roku odbył się w Warszawie pierwszy zjazd przedstawicieli ośrodków brydżowych Gdańska, Gliwic, Katowic, Krakowa, Łodzi, Słupska, Warszawy i Wrocławia. Zjazd powziął uchwałę o powołaniu do życia Polskiego Związku Brydża Sportowego.  W dniu 17 marca 1957 Stołeczna Rada Narodowa zatwierdziła statut PZBS uznając go jako stowarzyszenie posiadające osobowość prawną.


Narodziny
"Brydża"

W

 
grudniu 1956 roku ukazał się pierwszy numer nowego miesięcznika „Brydż”. Magazyn ten, mimo że nie był oficjalnym organem PZBS, odegrał wielką rolę w dziele rozwoju Związku. Właśnie dzięki niemu, już od samego początku działania PZBS, do rzeszy brydżystów z całego kraju zaczęły regularnie docierać najświeższe informacje o życiu Związku, instrukcje organizowania sekcji brydża sportowego, przepisy meczy i turniejów. Założycielami i pierwszymi redaktorami byli: Bitner, Jędrzejowski, Niedźwiecki, Rożecki i Wieczorkiewicz.


Rozwój ruchu brydżowego

W

 
krótce powstało 12 Okręgów PZBS obejmujących łącznie 173 sekcje i tym samym stworzone zostały organizacyjno-finansowe podstawy działania Związku. Opracowano zasadnicze regulaminy sportowe (turnieju par, indywidualnego i meczu), rozprowadzone zostały pierwsze partie pudełek meczowych i druków.

Rywalizacja pokoleń doprowadziła wiosną 1956 roku do meczów „starych” (Czekański, Łowiński, Niedźwiecki i Wieczorkiewicz) z „młodymi” (Jeżowski, Kowalski, Bitner i Rożecki). Na meczach byli obecni redaktorzy: Marian Rogowski (Sztandar Młodych) i Stefan Rzeszot (Sportowiec). Obaj zamieścili obszerne, w bardzo przychylnym tonie dla brydża sportowego, recenzje. Od tego momentu wszystko poszło jak lawina. „Starzy” łącznie z parą Rożecki – Bitner zorganizowali sekcję „Orbis”, „młodzi” – AKS, a już w grudniu na ukończeniu były rozgrywki o mistrzostwo Ligi Warszawskiej z udziałem 32 drużyn. W lecie 1957 roku z inicjatywy płk Z. Schneidera powstaje przy Domu Wojska Polskiego sekcja brydża sportowego „Legion”. Przejmuje sekcję „Orbis” oraz wydawanie „Brydża” i w krótkim czasie staje się największą sekcją w kraju, z kilkunastoma drużynami, w tym dwiema w I lidze.

Działalność Legionu nie ogranicza się tylko do uczestniczenia w rozgrywkach. Przeprowadza dwa razy w tygodniu turnieje lokalne oraz turnieje o zasięgu ogólnopolskim „Kolumna Zygmunta”. Oprócz szkolenia klubowego organizuje kursy brydżowe dostępne dla chętnych spoza klubu. Z ich szeregów wyszło trzech prezesów Okręgu Warszawskiego i trzech prezesów PZBS.

Za przykładem Legionu sekcja Targówek powstała przy Domu Kultury Praga-Północ angażuje trenera i wkrótce staje się drugą co do liczebności sekcją w Warszawie. Ożywiona działalność tych klubów przyczynia się do powstawania sekcji brydżowych przy wielu instytucjach i zakładach pracy.

Duży wkład do rozwoju brydża sportowego miał TKKF Muranów szkoląc w ramach zorganizowanych kursów ponad 700 słuchaczy, z których wielu zasiliło kadrę członkowską Okręgu Warszawskiego.    


Powstanie
WZBS

Z

 
achował się dokument z inauguracyjnego posiedzenia WZBS zwanego wówczas Ligą Brydżową:
„Protokół nr 1 - W dniu 9.X.56 r. odbyło się w świetlicy Orbisu zebranie organizacyjne Warszawskiej Ligi Brydżowej zwołane przez sekcję brydżową ORBIS... Po uchwaleniu porządku dziennego przewodniczący udzielił głosu mgr Bitnerowi, który rozpoczął referować projekt regulaminu. W trakcie dyskusji nad poszczególnymi punktami zmieniono w szeregu wypadków redakcję pierwotnego tekstu i uchwalono następujące postanowienia:

·          ad 10: pierwszą rundę rozegrać meczami 20 rozdaniowymi;

·          ad 13: polecić Prezydium Ligi opracowanie systemu rozgrywania meczy najbardziej odpowiadającego lokalnym warunkom;

·          ad 18: walkower w meczach 20 rozdaniowych ustalić na 20 : 0;

·          ad 19: podzielić zgłoszone drużyny na 8 grup i rozegrać pierwsze mistrzostwa Ligi systemem 3 stopniowym.  W eliminacjach wszystkie drużyny rozegrają pomiędzy sobą po 2 mecze, w grupach półfinałowych, do których wejdzie po 2 drużyny z grup eliminacyjnych, po jednym meczu i w grupie finałowej, do której wejdzie po jednej drużynie z grup półfinałowych, po 1 meczu. W spotkaniach 20 rozdaniowych za remis będzie się uważać taki sam wynik jak w meczach 40 rozdaniowych. Za wygranie meczu 20 rozdaniowego drużyna będzie jednak otrzymywała 1 punkt, a za remis ½ punktu;

·         ad 20: w razie oddania przez drużynę 2 kolejnych meczy walkowerem Prezydium Ligi winno skreślić drużynę z rozgrywek. Jeżeli drużyna skreślona z rozgrywek rozegrała więcej niż 50% meczy to wszystkie mecze nie rozegrane potraktować jako walkowery. Jeżeli zaś rozegrała mniej niż 50 % to wszystkie rozegrane mecze należy anulować; (...)

W 1976 roku okręg warszawski, stanowiący przeciętnie siódmą część członków PZBS, na rozegranych w ciągu istnienia Związku 57 konkurencji mistrzowskich zdobył 34 tytuły Mistrzów Polski a z 11 tytułów klasyfikacyjnych arcymistrza międzynarodowego 9 należało do graczy warszawskich.


GRAND
PRIX
WARSZAWY

P

  
ierwszy Kongres w Warszawie został rozegrany w roku 1970 pod nazwą MEMORIAŁ im. S. ŁOWIŃSKIEGO. Pierwszym zwycięzcą punktacji długofalowej został T. Florkiewicz z Wrocławia. W roku 1973 podczas Memoriału rozegrany został turniej teamów „Złota Nike Warszawy”. W tymże roku zwyciężył, do tej pory jako jedyny obcokrajowiec, Dumbovic`  z Węgier.W następnym roku turniej teamów przybrał nazwę „Grand Prix Warszawy”. Od 1976 roku nazwa została przypisana całemu Kongresowi – i od tamtej pory tak trwa do dziś. Rekord frekwencji padł w roku 1989, gdzie w głównym turnieju par uczestniczyły 523 pary!

 

Zwycięzcy Kongresów Warszawskich

Historyczne wyniki

     
 

1970*r. – T Florkiewicz
1971* – I Czekańska
1972* – W Klapper
1973** – Dumbiović (Węgry)
1974** – A Macieszczak
1975 – J Klukowski
1976 – A Berezecki
1977 – J Połeć
1978 – K Martens i J Przybora
1979 – J Poletyło i J Romański
1980 – A Berezecki i M Piekarski
1981 – A Berezecki i K Oppenheim
1982 – J Romański
1983 – B Kieszek
1984 – P Gawryś i H Wolny
1985 – P Bizoń
1986 – K Gwis
1987 – M Białożyt i A Żmudziński
1988 – A Rutkowski
1989 – S Zawiślak
1990 – A Żmudziński
1991 – C Balicki i A Żmudziński
1992 – C Balicki
1993 – J Połeć
1994 – K Oppenheim
1995 – S Kowalczyk
1996 – J Połeć
1997 – K Gwis
1998 – W Buze
1999 – M Bartkowski
2000 – K Czul i J Janowski
2001 – S Zawiślak
2002 – A Malinowski
2003 – E Miszewska
2004 – B Gierulski
2005 – B Chmurski
2006 – J Romański
2007 – K Kujawa
2008 – P Janiszewski
2009 – P Tuszyński
2010 – S Zawiślak
2011 – P Tuszyński
2012 – W Gaweł
2013 – P Tuczyński
2014 – M Jeleniewski
2015 – P Zawada
2016 – P Tuszyński
2017 – M Dšbrowski

 
Zwycięzcy Festiwali Młodzieży
 

2007 – T Kapera
2008 – W Kaźmierczak
2009 – P Zatorski
2010 – A Wasiak
2011 – M Sobczak
2012 – J Duszyńska
2013 – E Twardowska
2014 – M Superson
2015 – Z Moszczyńska
2016 – P Morawski

 
         

*- w latach 1970 –1972 Kongres był rozgrywany pod nazwą ,,Memoriał im. S.Łowińskiego’’
 
** - w 1973 roku podczas ,, Memoriał im. S.Łowińskiego’’ odbył się turniej drużynowy pod nazwą ,,O Złotą Nike Warszawy’’. W następnym roku turniej zmienił nazwę na ‘’GRAND PRIX WARSZAWY’’.Od 1975r. nazwę przejął cały Kongres Warszawski. Kongresy GP Warszawy liczy się od pierwszego turnieju drużynowego (1973r.)

do góry strony